همه‌چیز در هاله‌ای از ابهامه؛ کارم، زندگی‌م، روابطم، حتی جنگ. مخصوصاً جنگ. خوشحالم که زندگی‌م رو معطّل جنگ و ترامپ نکردم. چون هیچ‌چی مشخّص نیست. چون باید زندگی بره جلو. چون باید به زندگی فرصتِ زندگی داد. چون اگه بهش سواری بدی، سوارت می‌شه.

چیزهای خیلی زیادی در حال تغییره.

و امّیدوارم که به‌خیر بگذره همه‌چیز. اردیبهشت با سرعت داره سپری می‌شه و جا مونده‌م ازش تقریباً. :))